شهرکرد(دهکرد)درادب پارسی(7)

«دیار«شــــــــهرکرد»و بــــــــــــام ایرانسرای مــــــــردم نیکو ســــرشت استبهار دل پذیرش سبـــــــز و خــــــــــــرّمزمین باغ و بستانش بهشــــــــت استبه چشم انـــــــداز او کــــوه جـهان بینبه دامـــــــــانش گل آلاله کـشت است به روزش گوهــــــــــر رخشنده خورشیدشبش را آســـمان دردانه هشت استهـــمی فخرش بــــــــــود مهمان نوازیگراهــــــل مسجد و دیر وکنشت است هرآن کس راکه خاطر«شهرکرد»است نه در بنـــــد گل و نه بند خشت است میــان شــــــهرکردی، تـــــــــــرک با لر  تجّمه عالی و تفــــــــریق زشـت است  به یاران گـــوبشارت دیـــــــــده روشن  که روزش آخـــــــــر اردیبـهشت است   توای«نادر»ز شــــــیدایی چــــــه نالی    گرت سرگشته بودن سرنوشت است».شعراز:«نادر ساکنیان دهکردی».